Uit de maandbrief plastic plastic

Denominatie:
 doopsgezind,
 remonstrant,
 vrijzinnig.


 
 
 
 

Bemoediging

Als je naar de radio luistert of een  talkshow op de TV en de krant opslaat, moet je wel het idee krijgen dat er heel wat te verbeteren valt op deze wereld. Nee hoor, ik ga het niet voor u opnoemen, luister en kijk zelf maar. Maar zeker weten, er is heel wat gaande, ook in onze maatschappij. Hoe moet er toch een omslag komen. Heel eerlijk, ik wordt er wel eens mismoedig onder. Maar dan is er ook een ander geluid. Hoe ben ik Rikus Jelsma erkentelijk dat hij een leesstuk van de hand van oud ambassadeur Edy Korthals Altes (96), dit voorjaar gepubliceerd in Trouw, aan ons doorgaf in de Maandbrief. 

In dat stuk verhaalt de oud diplomaat Korthals Altes, hoe zijn leven veranderde na een bewustzijns-ervaring in een droom, waarin hem gevraagd werd: En jij? Wat heb jij gedaan met jouw mogelijkheden op dit kritieke moment?. Hij zat in gewetensconflict over de wapenwedloop in de Koude Oorlog. Die moest hij in de NATO steunen. Hij kon maar geen stelling nemen, maar na de vraag in de droom, wist hij wat te doen en werd voorvechter voor vrede en gerechtigheid. Hij werd een vrij mens, die NEE durfde zeggen.

Als geen ander ziet hij de grote vraagstukken van de tijd waarin wij leven, veroorzaakt, naar zijns inziens, doordat de mens de relatie met het transcendente heeft verloren. De verwondering over de oergrond van het leven, dat wat boven hem uitstijgt. Toch stelt hij: er zijn allerlei tekenen die wijzen op de aanzet tot een nieuw bewustzijn. Tekenen van een kentering door mensen die NEE durven zeggen, van een jongere generatie die gaat aangeven: zo kan het niet langer.

De heer Korthals Altes herhaalt in zijn ingezonden stuk, aan onze samenleving de vraag: Wat doe jij met jouw mogelijkheden in de tijd dat je op aarde leeft?  We mogen het ons afvragen. Dat iemand met die levenservaring en op  hoge leeftijd die tekenen ziet, is heel bemoedigend. En toen was daar ook de bedankkaart als antwoord op onze condoleance bij het overlijden van ds. Brinkman. Achterop die kaart het volgende verhaaltje. Ook bemoedigend:

De wereldverbeteraar was moe en de wereld nog niet erg verbeterd. Hij besloot naar zijn leermeester te gaan, die in een huisje aan de oever van een groot meer woonde. Op deze rustige plaats hoopte hij nieuwe energie en idee?n op te doen. De meester ontving hem op de veranda, bood hem een stoel aan en zette theewater op. Na de klacht van zijn leerling te hebben aangehoord  zat hij een tijdje na te denken.

Toen stond hij op, nam een schepje theeblaadjes, liep naar de rand van het meer en gooide de theeblaadjes erin. Even kleurde een deel van het water, maar de kleurstof loste al spoedig op in de grote watermassa. Daarna schepte de meester een lepel theeblaadjes in een kopje en schonk er water op. Het water kleurde roodbruin en geurde kruidig. De meester nam een slokje van de thee en zei: Een groot meer kan door een lepel niet veranderd worden. Een kopje thee wel?. Hij keek de leerling aan en sprak: Streef het mogelijke na, jaag het onmogelijke niet na en leer het onderscheid tussen beide goed kennen.

 

                                                                                                                         Paulien Beekenkamp