Uit de maandbrief plastic plastic

Denominatie:
 doopsgezind,
 remonstrant,
 vrijzinnig.


 
 
 
 

VAN PALMPASEN NAAR PASEN

Op de zondag voorafgaande aan Pasen moet er zo n dikke 2000 jaar geleden een opstootje geweest zijn in Jeruzalem. Normaal toch al een lastig te besturen stad met al die belangengroepen, zoals bijvoorbeeld die machtige groep van priesters met hun tempeldienaren en daar tegenover verschillende radicale groeperingen van gelovigen. En daarboven nog eens de dwingende aanwezigheid van die gehate Romeinse bezetters. Nee, Jeruzalem is geen gemakkelijke stad en als voor het komende Paasfeest van alle kanten ook nog grote aantallen pelgrims de stadspoorten binnenstromen wordt het extra oppassen geblazen. Het gerucht dat die Rabbi uit Galilea met Zijn gevaarlijke uitspraken dan ook nog van plan is Zijn intocht te houden, maakt het allemaal nog spannender. En daar heb je het gedonder al: - Hosanna, Hij die komt in de naam van de Heer - klinkt het door de straten. 

We zijn geneigd op Palmpasen de schijnwerpers te richten op de Mens, die daar onder luid gejuich de stad binnen komt. Wie is Hij nu eigenlijk precies? Wat gaat Hij doen? Hoe groot is Zijn aanhang echt? Maar misschien is het beter om de schijnwerpers op de omstanders te zetten. Wie staan daar langs de kant? Waarom staan ze daar? Wat verwachten ze eigenlijk? Nu is verwachten taalkundig natuurlijk een vorm van wachten, een passief gebeuren. Het initiatief ligt immers bij de ander.

De mooiste liederen over de intocht van Jezus zingen we in de kerk met Advent: Hoe zal ik U ontvangen; Op U mijn Heiland blijf ik hopen. Hier is verwachten een actief gebeuren met het initiatief bij onszelf. Dat past goed bij die mooie uitspraak: - God heeft geen andere handen dan de mijne -. Maar zetten we God zo eigenlijk niet buitenspel? Als het uiteindelijk van ons moet komen, waar hebben we God dan nog voor nodig? 

Het antwoord op die vragen krijg ik altijd met Pasen, eigenlijk met de Vroeg-op Pasen viering in Emmen. Als lid van de Raad van Kerken hoop je altijd dat er wat mensen komen op die vroege bijeenkomst in het centrum. Onderweg naar de Grote Kerk valt het op hoe uitgestorven het centrum nog is. Maar als je bij de kerk aan komt, zie een grote groep mensen staan. Niet alleen maar die oudere, zeer trouwe kerkgangers. Er staan ook jonge gezinnen. Die aanblik van zoveel mensen, mensen met eenzelfde verwachting als jij, doet iets met je. Het geeft een gevoel van saamhorigheid, van geestdrift, van inspiratie. Alleen ben je kwetsbaar, maar zo met elkaar?

Aan het einde van de dienst krijgen vertegenwoordigers van kerkgenootschappen dan een kaars uitgereikt, die zij vervolgens aansteken aan de nieuwe Paaskaars. Die kaars doe je dan in een lantaarntje zodat deze brandend over straat meegenomen kan worden naar je eigen kerk op daar in de Paasdienst het licht door te geven. Maar op zondagochtend met een lantaarntje door Emmen te lopen? Opeens merk je dan weer je kwetsbaarheid; kwetsbaar voor spot, eigen waarde. Ik blaas het kaarsje dan ook maar stiekem uit als ik wat verder van de Grote Kerk ben gelopen. 
Zoals enige tijd daarvoor tollenaar Zacheus was, die in een boom klom om vanuit die veilige plek Jezus te kunnen zien. Jezus zag hem en wilde juist daarom bij hem komen eten. U kunt dit Bijbelverhaal aanvullen met verhalen over die blinde Bar-Timeus, tollenaar Levi, Schriftgeleerde Nicodemus en vele anderen waarvan de namen niet zijn overgeleverd. Allemaal mensen, die bewust waren van hun kwetsbaarheid en daardoor juist door Jezus werden aangeraakt.
 
Een bekende uitspraak van Jezus is: - Kom achter Mij, Mijn juk is zacht, Mijn last is licht -. Juk is etymologisch verwant aan: yoga, wat samenbrengen, verbinden betekent. Jezus wil dus mensen samenbrengen, met elkaar verbinden. = God heeft geen andere handen dan de mijne - is dan zeker geen afzwakking van God of een eenzijdige belasting van ons. Maar het is ook niet: eendracht maakt macht. Want in deze context staat macht lijnrecht tegenover kwetsbaar. Juist als we kwetsbaar durven zijn, de minste willen zijn, hebben we geen macht nodig maar ervaren we diep in onszelf rust, geestkracht, medeleven en troost.
 
Palmpasen brengt dat besef binnen bereik, Pasen is het ultieme inzicht waartoe dat besef uiteindelijk toe kan leiden.
            

Kwetsbaar is in de ogen van Jezus overigens niet: zwak of hulpbehoevend. Kwetsbaar is: je nek durven uitsteken, je veilige beschutting verlaten. Kwetsbaar voor hoon en spot. En dat is nu precies wat de kern is van de intocht van Jezus met Palmpasen! Hij, die koning genoemd wordt, komt op een ezelsveulen. Hoe kwetsbaar voor spot wil je dan zijn. In de menigte langs de straten zoekt Hij naar mensen, die net zo kwetsbaar als Hij willen zijn.

                                                                                                                                  Frans Dukers