plastic plastic

Denominatie:
 doopsgezind,
 remonstrant,
 vrijzinnig.


 
 
 
 

Wat geweest is

Verslag gespreksgroep algemene ledenvergadering op 31 maart 2019 met als thema:

          Voltooid leven


Zondagochtend 31 maart kwamen 7 leden bijeen om met elkaar van gedachten te wisselen over: ?voltooid leven?. 
De Remonstrantse Broederschap probeert sinds afgelopen zomer het denkproces hierover op gang te krijgen. In het blad Ad Rem
hebben twee theologen een inleiding geschreven. Daarin noemen zij een aantal overwegingen:

      Ieder mens komt in een levensfase waarop hij geliefden, familie, vrienden door ouderdom verliest. Eenzaamheid ligt op de loer en vaak ontstaat het gevoel van de anderen steeds meer tot last te zijn. Zo raakt ouder worden in een negatieve sfeer en kan het idee opkomen dat het mooi geweest is, dat het leven voltooid is. Het leven lijkt steeds meer maakbaar te worden. Met een nieuwe heup, andere medicijnen, goede thuiszorg kunnen we nog jaren verder, maar ... willen we dat eigenlijk nog wel? Zijn er geen grenzen? Mensen worden steeds autonomer en willen uiteindelijk zelf beslissen of hun leven voltooid is. Dat is niet aan een arts, rechter of
een of andere ambtenaar. 
Hoor in ieder leven toch niet een zekere tragiek? Je gunt natuurlijk niemand een tragisch leven maar
als alles steeds voor de wind gaat is toch ook niet goed?

Na deze korte inleiding ontspon zich direct de discussie. Mag iemand wel zelf beslissen wanneer hij zijn leven voltooid vindt? Heeft de partner, de familie daar ook niet over te zeggen? Is jouw leven uiteindelijk alleen van jezelf of deel je dat toch voor een deel ook met anderen? Uit persoonlijke ervaring werden hiervoor verschillende voorbeelden gegeven. Uiteindelijk was wel het standpunt dat alleen het individu zelf hierover beslist en dat anderen, hoe verdrietig ook, die beslissing hebben te accepteren.

Voltooid leven houdt impliciet in dat we blijkbaar in het leven ?iets? te voltooien hebben. In de moderne maatschappij kan dat ?iets? een opleiding zijn of een carri?re, status of een bepaalde welstand. De mens wordt zo beoordeeld op zijn economische waarde, op zijn nuttig zijn voor de samenleving. Als die economische waarde minder wordt door bijvoorbeeld veroudering staat betrokkene uiteindelijk buitenspel en ontstaat het idee dat zijn leven voltooid is. Het is daarom belangrijk dat wij de menselijke waarde op iets anders baseren dan op nut en economie. Hoe vind je dan je eigenwaarde? Zijn wij daarvoor toch niet afhankelijk van anderen? Wat wij voor hun betekenen? Het voorbeeld van een kindje met het downsyndroom komt ter sprake. Voor ouders kan zo?n kindje toch van ongelooflijke waarde zijn. Andersom, als ambitieuze ouders vinden dat hun (gezond) kind hun verwachtingen niet waar lijkt te maken en dat ook duidelijk maken aan het kind, kan dat kind totaal ontsporen.

Het is logisch om in de discussie over voltooid leven voorbeelden aan te halen van mensen die door ziekte of ouderdom niets meer kunnen. Hun wens om hun leven als voltooid te zien is heel begrijpelijk en kunnen we eigenlijk alleen maar respecteren. Wie in zo?n situatie komt, zou hulp bij de doodswens moeten krijgen. Maar toch is het beter om de discussie niet te richten op het einde maar op het begin van het leven. We moeten aan elkaar steeds weer duidelijk maken welke waarde iemand voor ons heeft: namelijk de essentiŽle waarde van er te zijn, zoals je bent.